यौनहिंसा पीडितलाई समाजमा फर्कनै मुस्किल

काठमाडौँ – नुवाकोटकी सविता श्रेष्ठ (नाम परिवर्तन) २०७० सालमा आफ्नै दिदीका ससुराबाट बलात्कृत भइन् । त्यतिखेर उनी १७ वर्षकी थिइन् । गाउँका सम्भ्रान्त र राजनीतिक पहुँच भएका ती व्यक्तिविरुद्ध प्रहरीमा पुग्दासमेत उनले उल्टै धम्कीको सामना गर्नुपर्‍यो । ‘बाहिरै किन मिलापत्र गरिनौं भनेर हकारे । एक सातापछि उजुरी दर्ता गरियो, कानुनी कारबाही गरेको नाटक गरियो,’ श्रेष्ठले भनिन्, ‘अदालतबाट पनि मैले न्याय पाइनँ ।’ खेतीकिसानी गर्ने उनका एक दाइ र दिदी छन् भने दुई भाइ र एक बहिनी छन् ।

सशस्त्र द्वन्द्वका बेला सप्तरीकी गौरी चौधरी (नाम परिवर्तन) लाई तत्कालीन शाही सेनाले माओवादीमा लागेको भनेर हिरासतमा लियो । ‘आँखामा पट्टी बाँधेर बुटले हिर्काउनेदेखि हातखुट्टाका नङहरू कुच्याउनेसम्म गर्थे,’ उनले सुनाइन्, ‘त्यो ३ महिनामा कतिपल्ट बलात्कृत भएँ हिसाबकिताबै छैन ।’ २०६१ सालमा उक्त घटना हुँदा उनकी छोरीले एसएलसी दिएकी थिइन् । उनले ८ वर्षपछि त्यस घटनाबारे छोरीलाई बताइन् । त्यहींबाट सुरु भयो अवहेलनाको शृंखला । छोरीका अगाडि ज्वाइँले उनलाई फोहोर शब्द प्रयोग गर्ने र हेप्ने गर्थे । आमालाई हरेक कुरामा छेड हान्न थालेपछि छोरीलाई असह्य भयो । हरेक कुरा आमासँग जोड्ने, गाली गरिरहने, बलात्कृतकी छोरी भनेर हेपिरहने भएकाले उनी आत्महत्या गर्न विवश भइन् ।

श्रेष्ठ र चौधरी जस्तै यौनहिंसामा परेका अधिकांश महिला समाजमा खुलेर बाँच्न सकेका छैनन् । समाजले यौनहिंसामा परेकालाई अपनाउन नसक्नुले पीडितलाई थप मानसिक पीडा दिएको आजको कान्तिपुर दैनिकमा खबर छ ।

सम्बन्धित समाचार

Comments are closed

भर्खरै view all

राष्ट्रिय सभाका अध्यक्ष तिमिल्सिना संग थाई नेपाली संघका पदाधिकारी भेट- गैह्र आवासीय नेपाली परिचयपत्र उपलब्ध गराउन पहलका लागि आग्रह

पर्वतका कुस्मा र फलेबास नगरपालिकाले ल्याउन सकेनन बजेट

ग्रामीण क्षेत्रलाई सुरक्षित राख्न गाउँ अभियानमा ट्राफिक

बन्दीपुरमा केबलकार-रोप परीक्षण र गोन्डोलामार्फत सामान बोकेर लोड परीक्षण

राष्ट्रिय सभाका अध्यक्ष तिमिल्सिना र चीनको जनकंग्रेसका अध्यक्ष बिच भेटवार्ता , ‘छेन्दु– पोखरा उडानका लागि चीन तयारी अवस्थामा’