आफन्तको पर्खाईमा वेपत्ता परिवार

पुजा शर्मा-
दुर्गा वहादुर राना उमेर ९ वर्षका भए । उनले आफ्नी आमालाई पटक पटक वुवाको वारे सोधी खोजी गरे । आमा डोटी रानाले पटक पटक आऊनुहुन्छ भनी छोराको चित्त वुझाईन । तर यसपटक भने उनी भक्कानिएर पत्रकार संग भनिन् –छोरालाई ढाट्न थालेको धेरै भयो । १० वर्ष भयो श्रीमानको कुनै अत्तोपत्तो छैन् । भारतमा काममा हिडेका शोभाराम राना घर फर्कने क्रममा वाँकेको चिसापानीमा २०६० सालमा तत्कालिन शाहि सेनाको पक्राऊ गयो । उनी संगै कामको खोजीमा गएका साथीहरु घर फर्किए । तर उनी आएनन् ।

कक्षा ५ मा पढ्दै गरेको छोराले सोध्दा के भन्ने उहाले प्रश्न गर्नु भयो । आफुले नभने पनि कतै वाट आफ्ना वुवा सरकारले,सेनाले पक्राऊ गरेको सुनेको रहेछ । मलाई भन्यो । उहाले भन्नु भयो– कि लास दिनु पर्यो कि सास । आफ्नो जीवन साथी वर्षो वित्दा पनि वेपत्ता हुदा निराश भएको छ ।
दमाचौर स्थित भानुभक्त माविमा कक्षा ९ मा पढ्दै गरेकी करिश्मा कवँरले पनि आफ्ना वुवाको अवस्था राज्यले सार्वजनिक गर्नुपर्ने वताईन् । आमा संगै सदरमुकाम खलंगा आएकी करिश्माले मानवअधिकार उल्लंघन गर्ने दोषीलाई न्यायिक कटघारामा उभ्याऊन आग्रह गरिन । दमाचौर १ का तेजवहादुर कवँरलाई २०५९ मंसिर ८ मा सुरक्षाफौजले नियन्त्रमा लिएको ढाका कुमारी कवँरले वताऊनु भयो । मेरा श्रीमान लाई तुलसीपुरवाट पक्राऊ गरेको थाहा पाए लगत्तै जिल्ला प्रशासन, मानवअधिकारकर्मी कहाँ पटक पटक पुगे । उहाले भन्नु भयो– आश्वासन वाहेक कसैले केही दिइएनन् । हामी पहल गछौ भने तर ११ वर्ष भयो कतै अत्तो पत्तो छैन ।

वेपत्ता पारिएका आफन्तले दोषिहरुलाई कार्वाही हुनु पर्ने वताएका छन् । वाँझकाडा ५ का २१ वर्षिय चवन सिह वुढाथोकीले हामीलाई चाहिएको हाम्रा आफन्तको सार्वजनिकीकरण र दोषीमाथीको कार्वाहाी हो । चवनसिहका दाई वेदवहादुर वुढाथोकी र मेघराम वुढाथोकीलाई सल्यान सिमखर्क वाट गस्तीमा आएको सेनाले पक्राऊ गरेको हो । धेरै पटक जिल्ला प्रशासन र सिमखर्क ब्यारेक धायौ । पटपटक तपाईको आफन्त आऊछ । कहिले कता कहिले कता भनेर अल्मल्याऊने । आश्वासन दिने कामभयो । स्थिति सार्वजनिक गरिएन । शिद्धेश्वरी ६ की डव्ली परियारले पनि श्रीमान डोटीराम परियार वेपत्ता भएको ११ वर्ष भएको वताऊनु भयो । आफुले श्रीमान आऊने आशमा एक मात्र छोरा अजयलाई पालेर वसेको वताऊनु भयो । उहाले भन्नु भयो – कहिले आऊछनकी भन्ने आशमा वसेका छौ ।

सिनवाङ्ग ६ कि ६० वर्षिय रुपा वोहरालाई आफ्नो १४ वषिय छोरा रेशम अहिल्यै आउछ जस्तो लाग्छ रे । उहाले आशु झादै भन्नु भयो – सानो छोरा समान किन्न जान्छु भनि कपुरकोट गएको हो । समयले ११ वर्ष पुगेपनि आज जस्तै लाग्छ । रेशम वोहरालाई कपुरकोटमा रहेको तत्कालिन शाहि नेपाली सेनाले २०५९ वैशाख २० मा पक्राऊ गरेको हो । आफुहरु पटक पटक कपुरकोट ब्यारेक पुग्दा सदरमुकाम खलंगामा जान भनेको वताऊनु भयो । आक्रोशित हुदै उहाले भन्नु भयो – हामीलाई राहतमा टालटु पार्न खोजिएको छ । त्यो मान्य हुदैन् । मेरो छोरा वेपत्ता पार्नेलाई हदै सम्मको कार्वाही हुनुपर्छ ।
सल्यान खलंगमा भेटिएका झण्डै ३ दर्जन वेपत्ताका परिवारले राज्य वा विद्रोही जस–जसवाट वेपत्ता वनाईएका भएपनि आफन्तको तत्काल सार्वजनिक गर्न सरकार संग आग्रह गरेका छन् । उनिहरुले एमाओवादी ,काँग्रेस, एमाले, नेकपा माओवादीका नेताहरुलाई पटकपटक आफ्न्त खोजी दिन आग्रह गरेको भएपनि सुनुवाई नभएको वताए ।

पिपल्नेटा ९ का ६८ वर्षिय घमण्ड वुढाथोकीले आफ्नो छोराको स्थिति सार्वजनिक गर्नु सरकारलाई आग्रह गर्नुभएको छ । उहाले भन्नु भयो– हाम्रा सन्तान सार्वजनिकीकरण गर । काठमाण्डौमा अध्ययनकालागि गएको छोरा पोखराज वुढाथोकी २०५८चैत्र २६ गते कोटेश्वरवाट वेपत्ता पारिएको वुढाथोकीको भनाई छ ।स्थानीय शान्ति समिति सल्यानको तथ्याङकमा भने ३७ जनाको वेपत्ता नाम सूचिमा उल्लेख गरिएको छ ।

सम्बन्धित समाचार

Comments are closed

भर्खरै view all

चियाबारीमा हो चियाबारीमा

बागलुङमा डुवेर युवतीको मृत्यु, एक महिला कालीगण्डकीमा बेपत्ता

पर्वतमा १८ बर्ष माथिका ३३ प्रतिशतले लगाए कोभिडको पहिलो खोप

कक्षा १२ को परीक्षा अन्योलमा

पारस खड्काले लिए अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटबाट सन्यास